Samenvatting

Marlou Boots- SVS

In het verleden belden héél veel vrouwen naar de Stichting Steunpunt voor Vrouwen met Siliconen implantaties van Marlou Boots. Zij had dit Steunpunt in 1992 opgericht omdat vrouwen klachten kregen nadat implantaten bij hen waren ingebracht.

Die klachten konden ernstig zijn, zo ernstig dat ze er zelfs aan overleden.

Hetzelfde overkwam Marlou Boots helaas uiteindelijk ook.

Het Steunpunt bleek nodig te zijn, omdat artsen hardnekkig bleven beweren dat implantaten volkomen veilig waren.

Kapsel-contractie , dat was volgens hen het enige dat wel eens kon gebeuren.

De lichamelijke klachten van de vrouwen werden niet serieus genomen.

Marlou verzamelde alle informatie die ze over het onderwerp kon vinden , ook via buitenlandse zusterorganisaties ( er was nog amper internet )

Ze gaf een blad uit : De Stille Kracht, waarin ze wat ze over implantaten vond opschreef, inclusief de ervaringsverhalen van vrouwen.

Dagelijks was ze telefonisch bereikbaar om de vrouwen in vaak ernstige nood bij te staan.

Steeds weer probeerde ze de overheid / inspectie er toe te bewegen om aandacht aan dit probleem te schenken, maar uiteindelijk kreeg ze iedere keer weer nul op het rekest.

Dow Corning

Er bleken wereldwijd veel vrouwen dezelfde klachten te hebben.

In de jaren negentig dienden 400.000 Amerikaanse vrouwen met lekkende implantaten een klacht in tegen fabrikant Dow Corning. Die trof een schikking van zo'n 4,25 miljard dollar. Daarmee werd nog niet toegegeven dat vrouwen ziek konden worden van de implantaten.

Gezondheidsraad

In 1999 dacht Marlou dat er eindelijk wat zou gebeuren toen er werd aangekondigd dat de Gezondheidsraad een onderzoek zou doen naar de veiligheid van de implantaten.

Opvallend was dat in deze 'onafhankelijke ' Gezondheidsraad o.a. een plastisch chirurg zat die voor die tijd al beweerde dat implantaten volkomen veilig waren en die vrouwen die zeiden ziek zijn te geworden van de implantaten 'hysterisch' noemde.

Stichting SVS werd ook gevraagd om een vragenlijst in te vullen over de klachten van vrouwen.

Die lijst stond op het rapport, maar dit vond men nog geen reden om de zieke vrouwen en de bij hen verwijderde kapotte implantaten te onderzoeken. Het was een papieren studie.

Wij ontdekten dat onderzoek uit die tijd , dat negatief uitviel voor de implantaten, praktisch niet werd meegenomen en merken werden niet genoemd..

Uit het rapport:

Blijkens chemische analyse zijn er soms wel 30 verschillende componenten.

De samenstelling van het siliconen-mengsel van verschillende merken implantaten is heterogeen; per merk wisselt de samenstelling in de loop van de tijd.

Van veel implantaten is de samenstelling alleen bij de fabrikant bekend.

Voorlichtingsfolder

Ook voor de informatiefolder van de overheid over Siliconen Borstimplantaten werd de medewerking van het Steunpunt gevraagd. Marlou stuurde de ervaringsverhalen op. Wederom werden die genegeerd .

Mammografie

De grondlegger van het bevolkingsonderzoek, Dronkers schreef al dat de implantaten geen röntgenstralen doorlaten.

In het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde schreef een radioloog dat het misschien wel goed zou zijn om dit aan de patiënte mee te delen , ' teneinde juridische complicaties te voorkomen.'

Vrouwen wordt dit heel vaak nog niet verteld en op websites van nogal wat klinieken / ziekenhuizen staat dat een mammografie gewoon mogelijk is.

Twee vrouwen die dagelijks borstonderzoek doen, de een bij het bevolkingsonderzoek en de ander in een ziekenhuis vertelden : " Je ziet gewoon niets op zo'n foto als vrouwen implantaten hebben.

Nogal wat vrouwen vertelden Marlou en ons dat ze voelden dat de implantaten knapten tijdens het maken van de mammografie.

Dat ze stuk kunnen gaan kun je wel begrijpen als je op filmpjes ziet hoe zo'n mammografie genaakt wordt, of als je het zelf ervaren hebt.

Daarom hebben wij medewerkers van het bevolkingsonderzoek uitgenodigd en ze gemeld dat het voor ons onbegrijpelijk is dat zij beweren dat vrouwen met PIP-implantaten deel kunnen nemen aan het bevolkingsonderzoek, terwijl bekend is dat deze zo snel scheuren.

De voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie, toen Irene Mathijssen, zei dat immers zelf.

Het bevolkingsonderzoek interpreteerde ons gesprek op hun site als volgt: :' Er is met MKS over ..gecommuniceerd.' Zo lijkt het alsof wij het met ze eens zijn!!

Een alternatief?

In 2009 ontving de bedenker van een instrument om veiliger en makkelijker borstkanker op te sporen, de TISENO, de Sociale Innovatie-prijs van het ministerie van VWS.

Borstvoeding met siliconen implantaten

Polymeren hebben een net-achtige structuur, waardoor implantaten stoffen uitzweten.

Desondanks wordt op website's en door de NVPC beweerd dat vrouwen met implantaten gewoon borstvoeding kunnen geven.

Onderzoekers

Het is ons opgevallen dat onderzoekers / artsen die er door onderzoek achter kwamen dat je wél ziek kan worden door implantaten het werken nogal eens onmogelijk gemaakt werd, zoals, b.v dr. Patten, dr. Blais en dr. Cohen Tervaert of je kunt een kritische arts ineens niet meer vinden op de site van de beroepsvereniging.

Plastisch chirurgen tonen verder geen enkele interesse in hun onderzoek..! "We doen het zelf wel "

De meeste onderzoeken blijken inderdaad door plastisch chirurgen gedaan te zijn.

Toch vreemd als je bedenkt dat er al 21 jaar door hen geroepen wordt dat er een implantaten-register moet komen en dat dat er nog steeds niet is !.

Hoe kun je goed onderzoek verrichten als er geen goede registratie is?

En zonder de inhoud van de implantaten te onderzoeken?

Vrouwen melden ons dat er na de implantatie heel vaak helemaal geen nazorg is.

Iemand die ziek wordt en implantaten heeft gaat toch niet naar een plastisch chirurg terug met lichamelijk klachten die niet aan de borstoperatie lijken gerelateerd?

Die komt b.v bij een internist of immunoloog terecht.

Hoeveel vrouwen zullen er rondlopen met lichamelijke klachten die wél met de implantaten te maken hebben, maar die geen idee hebben dat daar de oorzaak ligt?

Zeker als er zo hardnekkig wordt beweerd dat je er niet ziek van kunt worden .

Controle veiligheid

'Niets aan de hand met de implantaten', zeiden plastisch chirurgen tegen vrouwen.

Tot juni 1998 ( ! ) werd er geen enkele eis aan implantaten gesteld.

Dat was voor de industrie en zelfs een enkele plastisch chirurg aanleiding om er zelf maar eens een paar van ander materiaal te ontwerpen .

Zo ontstonden b.v.. de zeewier- en povidone implantaten en het idee om implantaten van aardappelzetmeel te maken..

In 1998 werd er een een CE-stempel op de implantaten gezet. Zo'n CE -merk is geen veiligheidskeurmerk !

In 2003 nam het Europees parlement een resolutie aan over de veiligheid van borstimplantaten.

Daar werd verder niets mee gedaan, behalve dat borstimplantaten voortaan onder CE klasse III vielen.

Maar wat er allemaal in de handel is.. we hebben nog steeds geen idee.

Waar ze van gemaakt zijn: 'Dat is fabrieksgeheim', wordt gezegd.

Het Europees Parlement meldde op 22 oktober j.l dat het beter zou zijn als gespecialiseerde Notified Bodies medische hulpmiddelen keuren.

Trilucent

Een andere uitvinding was het Trilucent implantaat.

De vulling bestond o.a. uit sojaolie .

Ze werden vooral geprezen om hun röntgen-doorlaatbaarheid.

Waarschijnlijk hoorden patiënten toen voor het eerst dat siliconen implantaten geen röntgenstralen doorlaten.

Al gauw bleek dat deze implantaten snel stuk gingen, o,a, door de ingebouwde chip.

De inhoud werd door plastisch chirurgen kankerverwekkend genoemd, maar de brief voor patiënten die later naar buiten kwam sprak helemaal niet over het woord 'kanker'

Marlou Boots vroeg zich af of alle vrouwen met die implantaten daar wel van wel op de hoogte waren gebracht

Zij liet zelf een implantaat onderzoeken en stuurde het resultaat van dat onderzoek naar de inspectie.

Die antwoordde dat ze toch niet af konden gaan op onderzoek van maar één implantaat..

De Motiva-implantaten hebben ook een ingebouwde microchip.

Implantaten met polyurethaan:

Meme, Replicon, Silimed, Sientra.

Ter voorkoming van kapselvorming bedacht men borstimplantaten bedekt met een laag polyurethaan.

Dat komt na enige tijd los van de implantaten.

Polyurethaan bevat TDA.

Bij ratten bleek dit kanker te veroorzaken.

De met polyurethaan bedekte implantaten verwenen uit de handel.

Maar we ontdekten dat ze nu weer op de markt zijn.

Amerika / moratorium

In 1992 werden siliconen implantaten in Amerika verboden, na veel klachten van vrouwen vond men het tijd om ze eerst te laten onderzoeken op hun veiligheid.

Vreemd genoeg gold dat verbod niet voor vrouwen die voor een borstreconstructie gingen.

Zij mochten, na wat ze allemaal al meegemaakt hadden, kennelijk wel aan deze risico's blootgesteld worden.

De industrie verplaatste zich in de tien jaar dat dat moratorium duurde naar Europa, want daar ging de verkoop gewoon door.

In Leiden opende Mentor in die tijd de grootste implantaten-fabriek van de wereld.

De merken Allergan en Mentor werden in Amerika uitgekozen voor dat onderzoek. Daar zouden 40.000 vrouwen aan deelnemen.

Uiteindelijk bleek dat maar liefst 79 % van de deelnemers was of wérd afgehaakt. Een Amerikaanse vrouw vertelde op YouTube dat ze door de plastisch chirurg genoteerd was als deelneemster aan dat onderzoek, maar dat ze verder niets meer hoorde. Iemand reageerde : " Datzelfde overkwam mij ."

Kun je plastisch chirurgen die op hun website en YouTube-filmpjes vertelden dat siliconen implantaten -volkomen veilig zijn- onafhankelijke onderzoekers noemen?

Wij vonden een brief van een fabrikant die klinieken flinke bedragen schonk voor hun PR als ze een bepaalde hoeveelheid implantaten zouden afnemen.

De manier van onderzoeken naar de veiligheid van implantaten :

Het valt op dat er in de meeste onderzoeken geen merk genoemd wordt.

Stel je voor dat we op die manier onderzoek zouden doen naar de veiligheid van auto's?

De PIP -implantaten b.v waren al vanaf 1998 op de markt .

Werden die snel scheurende implantaten meegenomen in het onderzoek van de Gezondheidsraad ?

De uitkomst luidt nogal eens als volgt: : ' De ziekteverschijnselen die de vrouwen mét implantaten hebben ervaren komen bij hen niet vaker voor dan bij vrouwen zónder implantaten..'.

Doen we zo onderzoek? Alsof een ziekte niet meerdere oorzaken kan hebben.

In 2013 onderzochten Nederlandse internisten en plastisch chirurgen

samen een kleine groep vrouwen met klachten en trokken daaruit de eigenaardige conclusie dat die klachten dús mogelijk maar bij een kleine groep vrouwen voorkomen ; ze zouden er gevoelig voor zijn.

Logischer zou zijn als de inhoud van de implantaten wordt geanalyseerd ; welke schadelijke stoffen bevinden zich er in, welke ziektes kunnen die veroorzaken.?

Dat hebben Amerikaanse vrouwen- organisaties in het verleden al laten onderzoeken.

Wij kwamen veel onderzoeken tegen en hebben die op de site van SVS geplaatst.

De vrouwen én de bij hen verwijderde implantaten moeten gewoon onderzocht worden.

De Canadese chemicus dr. Pierre Blais en de Amerikaanse toxicoloog Lykissa doen op die manier onderzoek.

Maar natuurlijk moet er vóoraf bekeken worden of deze producten wel veilig zijn !

Registratie

Al 21 jaar roepen plastisch chirurgen en de overheid dat er een registratie moet komen van borstimplantaten !

Waarom is die er dan nog steeds niet?

De minister beloofde dat er midden 2013 een door de overheid beheerd register zou zijn.

Weer zeiden de plastisch chirurgen: " We doen het zelf wel"

En weer wordt er beloofd dat dat register er ...over een jaar zal komen.

Daardoor hebben we o.a. nog steeds geen idee welke implantaten er allemaal in omloop zijn.

Informed consent

Na alles wat Marlou en wij van vrouwen gehoord hebben blijkt dat vrouwen geen volledige informatie krijgen over de problemen die kunnen ontstaan.

Niet over de gezondheidsrisico's, niet over het feit dat implantaten niet je leven lang meegaan, geen info.over borstvoeding met implantaten, etc.

Websites van klinieken en ziekenhuizen geven geen uniforme informatie.

Wij hoorden van vrouwen die voor een borstreconstructie kwamen, dat er met hen helemaal niet gesproken werd over een reconstructie zonder implantaten.

Die mogelijkheid is er wel, zoals reconstructie met eigen weefsel of lipofilling.

Er staat er op de website van de NVPC een hele rij ziekenhuizen genoemd waar vrouwen terecht kunnen voor zo'n reconstructie met eigen weefsel.

Bij medicijnen zit een bijsluiter, waar opstaat welke stoffen er in zitten en welke bijwerkingen je kunt verwachten.

Waarom krijgen vrouwen geen uitgebreide informatie op papier mee als ze borstimplantaten krijgen?

Klachten melden

Je zou verwachten dat artsen ,als ze defecten aan medische hulpmiddelen zoals borstimplantaten tegenkomen, dit direct aan de patiënten, de inspectie en de collega's melden, om verdere schade / leed te voorkomen.

Maar nee zo is het protocol niet. Artsen moeten 't aan de fabrikant melden, die er iets mee doet of niet.

Artsen zijn dus niet verplicht om problemen met implantaten aan de inspectie te melden. Als ze dit wel doen, na hoeveel meldingen komt de inspectie dan in actie?

De patiënte gaat met klachten terug naar de plastisch chirurg , als ze denkt dat de klachten die ze ervaart met haar implantaten te maken hebben.

Maar als die net als z'n collega's ontkent dat implantaten schadelijk kunnen zijn, wat heb je als patiënt dan nog te verwachten van de Klachtencommissie van het ziekenhuis?

Dit zelf aan Lareb melden is niet toegestaan.

Lareb mag niets met medische hulpmiddelen hoewel ze dat wel willen.